polecialem do bielgorodu na konferencje, jesli slyszales jakies stereotypy o wschodzie, to to wszystko prawda, w zyciu nie bylem w takim szoku kulutrowym, ciagla kontrola, mega hierarchia no i toasty setkami, spiewy piesni i oczywiscie sama konferencja to tylko pretekst; no ale widzialem kijow i charkow, no i bylem w rosji i szczesliwie wrocilem, duzo historii, mocne, mocne. konieczno.
Nie spalem juz 3 noce (ojej), z czwartku na piatek, wstalem przed 4, zeby byc na 8 w Poznaniu po wize do Rosji (!), z piatku na sobote przed 4, zeby byc na dworcu do Warszawy na wywiady, a z soboty na niedziele przyjechalem o 5 do Oplau ze stolicy.
W konsulacie kawalek Federacji Rosyjskiej, to juz sie ciesze na te krajoznawcza konferencje, zwlaszcza, ze lecimy z kolega przez Kijow i mamy tam w zasadzie cale popoludnie, noc i przedpoludnie na ogladanie, co i jak na Ukrainie.
Do samego Bielgorodu lecimy przez Charkow i chcemy jechac przez granice pociagiem, ale Rosjanie nalegaja, zeby przyjechac po nas autem, bo bedzie latwiej, wtf?
W stolicy Polski za to trzy dlugie i dobre wywiady, a potem jeszcze napotkalem Urbka z rodzina, Piovotem i zona i dzieckiem (!) oraz sympatycznym Rumunem, naprawde przesympatycznym.
Do Poznania lecialem autem, 4 tam, 4 z powrotem, Polska nie ma zadnego sensu, zwlaszcza, ze do stolicy lecialem pociagiem i prawie 6 godzin, a w pierwszej klasie syf, duchota i nie ma pradu, wiadomo, no i caly czas edge. Nastepne delegacje biore na moto, tylko przelicznik sie nie opyla.
wiadomo, mamy zasady, przed grudniem nie wlaczymy ogrzewania, nie jest tu pieknie jak w ikei, wiec mi nie zrobia skandynawii ze srodmiescia oplau; tymczasem po wakacjach roboty jak nie w zawodzie, w ktorym mialo sie nic nie robic i czytac ksiazki, ale raporty pooddawane, za zlotowki polskie i korony czeskie, artykuly sie skladaja, rozdzialy pisza, szczedrzyk przemienia w palac zimowy, a od poniedzialku ma byc 15 stopni, czyli, jak otworzymy okna, to bedzie cieplej na placu niz doma;
dzis zabawna sytuacja: pusty instytut i tylko pelnomocniczka rekt*r sluzbowo w sprawie jakiejs i uslyszawszy telefon w sekretariacie (pani sekretarka na urlopie) poszedlem go odebrac, ‘halo?’, przedstawilem sie, a tu pani z dalekiej warszawy, ‘to zabawne, akurat z panem chcialam rozmawiac’, istotnie;
nieco pracowalem ostatnio, michal, intensywnie, bo masz czas by go marnowac, wiec robie co moge antychmiast, a jeszcze zajawki, troche sos, troche misja i zrobil sie maszap maratonu, dzis sie jakos restartuje, bom zamulon jakbym palil tr*we i spal pol dnia, a teraz chlodze se cydr i poczytam, niezly piatek, michal, ale lubie to okej;
zanim pracowalem tylko tam, gdzie pracuje teraz, dalem sie namowic/omamic wizja robienia polowy roboty technicznie w adeemie niby, ale jednak na mega tworczym stanowisku, stworzyc polityke itd wizerunkowa firmy; wyzwanie wiadomo, zajawka wiadomo, duzo rzeczy sie wydarzylo, najwiecej z nich to zmarnowany czas i praca i pomysly i sporo zazenowania i wykroczylem stamtad, mimo, ze sama szefowa proponowala rozne rzeczy - niestety sadze, ze ona za duzo musi ciezko pracowac z waznymi innymi rzeczami, zeby miec kontrole nad wszystkim w zakladzie pracy, a juz cale zastepy postaci w tej feudalnej strukturze pod nia rozgrywa swoje podworkowe gry, mimo, ze jest przyszlosc, 2000, wolnosc, tak ty mozesz, merytokracja, czyste reguly gry, transparentnosc i inne tego typu nic nie znaczace hasla (moglbym do wprost isc?);
bardzo dobrze, ze nie przedluzylem bylem umowy o prace w jednej z moich prac, tej, gdzie byly stale godziny i stale balagan, poniewaz dzis w rozmowie z szefowa dostalem spoko wachlarz ofert i rektor cred i mysle, mysle i narazie podpisalem umowe naukowa i jeszcze dostalem miliardy godziny jednego (malo roboty - duzo grup) kursu na zaocznych za miliony milionow i rozne sztuczki szkolne, wiec no, a i jeszcze nagroda rektora, jak narazie nie jest zle, jak narazie nie jest zle;
najwazniejsze, ze nie musze sie nikogo o nic prosic i nikomu gadac co chce uslyszec, dwa razy nie przedluzano ze mna umowy i 3/4 postaci z zakladu pracy mnie nie lubi, nie musialem wchodzic nikomu wiadomo, gdzie, cieszy mnie to, michal;
